شهید ضرغام و دوستانش در نخلستانهای بهمن شیر مخفی می شدند و وقتی که کماندوهای عراقی می خواستند از رودخانه کارون عبور کنند و به سمت آبادان بیایند اینها را اسیر می کردند و هیچ وقت هم اینها را نمی کشتند ، بلکه تنها مقداری از لاله گوش های اینها را می بریدند و می گذاشتند کف دستشان و رهایشان می کردند. اصلا بین بعثی هااین زمزمه بود که در میان نیرو های ایرانی کسی پیدا شده که نفرات ما را نمی کشد و فقط گوششان را می برد. لذا یازده هزار دینار عراقی که برای کشتن و تحویل این شهید بزرگوار تعیین کرده بودند بخاطر همین مسئله بود